kotuluk problemi ile ilgili tanri'nin ahlaki olarak iyi olup olmamasini anlamiyorum ya. mesela edward feser "bize gore tanri ahlaken iyi degil ontolojik olarak iyi" diyo. ne demek bu? ontolojik iyi olunca nasil ahlaki iyi olmaktan cikiyo? ve boyle ise kotuluk probleminin muhatabi olmuyolar mi?

Feser'in takip ettiği metafiziğin, Aristotelyen metafiziğin, sonucu bu söylediği. Aristocu Doğal Hukuk ve metafizikte, "iyi"lik şeylerin kendini aktüalize etmesi, kendi doğasını gerçekleştirmesidir, bir şey kendi doğasını gerçekleştirdiği kadarıyla "iyi"dir. Teleolojik, amaca yöneliklik bakılıyor orada. Kaba bir örnek olarak, bir ayağı kırık bir sandalye düşün. Bu "kötü" bir sandalyedir çünkü "sandalye olmaklığın" (oturulabilir olmak, sağlamlık vb) gerekliliklerini yerine getiremiyor. O çerçeve içinde "iyilik" ahlaki bir kategori değil, öncelikli olarak ontolojik bir kategori. İyilik/kötülük böyle. Hatta spesifik olarak ahlaki bir örnek vereyim, Aristatalesçi doğal hukukta "eşcinsellik" kötüdür çünkü cinselliğin amacı olan çocuk yapmaya yönelik bir eylem değildir. Tanrı'nın iyiliği/kötülüğü nerede devreye giriyor? Tanrı zaten mutlak aktüel olduğu, kendini gerçekleştireceği bir potansiyel olmadığı, bağlı olduğu herhangi bir komünite vb olmadığı için "Tanrı iyidir/kötüdür" diye düşünmek kategori hatası oluyor orada, yargılayabileceğin bir kıstas yok çünkü.